Anne

[yaramderin]

Sürgündeyim ben Anne bugün ben benimleyim Anne içimde ağlayan bir yürek kaldı gözyaşlarımla onu çoktan unuttum Anne her gece gözlerim bilinmedik uçurum kıyılarında yüreğim firari duygulara öylece asılmakta sana nasıl ihtiyacım var Anne içime akıttığım gözyaşlarımı sen sil Anne düştüğüm bu yangınlardan kim kurtarır beni Anne seslensem feryadım dağları deler yüreğimi pareler beni benden eder kaybolan yıllarımı kim geri verir şimdi buz gibi teninde ellerinden tutamadığım bir sevdanın izi var Anne yüreğimde yarım kalan bir aşkın tozu var Anne biliyormusun kırgınım her şeye geride bıraktığım her kese belkide en çok özlediklerime bile her gün içimdeki buz dağını eriten güneşe dargınım ben Anne Keşkelerimi alıp götüren yıllara beni yalnız koyan şu koskoca dünyaya bile öfkeliyim ben Anne duy beni Anne zaman zaman ilaç olurmu bu yaralarıma dinermi bu acı geçermi bu dinmez sancı büyürmü içimde ezilmiş küçülmüş yüreğim ve ben ve ben bu sürgünden sağ dönermiyim ben Anne...